Halverwege de twintig was Sibrecht Delaere toen hij in het najaar van 2022 naar een retraite ging met de titel Vind je eigen weg. Hij had net zijn master geschiedenis afgerond, maar zat op dat moment niet goed in zijn vel. De covidperiode lag min of meer achter hem, maar inwendig was er nog veel niet op zijn plaats gevallen. “Ik had een moeilijke tijd achter de rug, met psychische en mentale verwondingen,” zegt hij. “Ik stond op een kruispunt en wist niet goed welke richting ik uit moest.”
Wat begon als een weekend in de Oude Abdij van Drongen, groeide uit tot een weg die zijn geloof opnieuw wakker maakte en hem hielp om anders te leren kijken naar wat er in hem leefde. Niet door pasklare antwoorden, maar door stilte, gebed, ontmoeting en een spiritualiteit die woorden gaf aan wat hij zelf nog maar half kon benoemen.
“De handvatten die ik bij Magis krijg, helpen mij om meer richting te vinden,” zegt Sibrecht. “Ik leerde luisteren naar wat mij vrede en richting geeft en wat mij eerder onrust maakt. Van daaruit probeer ik nu keuzes te maken.”
Een moeilijke tijd
Toen Sibrecht zich aanmeldde voor dat eerste weekend, kwam hij uit een intensieve periode. Hij had geschiedenis gestudeerd en was afgestudeerd, maar voelde zich niet goed. De vraag wat hij met zijn leven moest doen, op professioneel vlak en in zijn geloof, was voor hem allesbehalve theoretisch.
“Dat weekend kwam echt als een aanbod om kennis te maken met ignatiaanse spiritualiteit, om je eigen weg in het leven en je eigen weg in het geloof uit te stippelen,” vertelt hij. “Ik ben nog altijd heel blij dat ik daarop ben ingegaan.”
De breuklijn van die periode liep voor hem niet alleen langs studie of werk. Ze had ook te maken met zijn binnenwereld. In het interview verbindt hij zijn eigen verhaal opvallend vaak met dat van Ignatius van Loyola. Niet alleen met diens grote idealen, maar vooral met het moment waarop Ignatius gewond raakt en noodgedwongen moet stilvallen.
“Ook dat herken ik,” zegt Sibrecht. “Toen ik het mentaal en psychisch moeilijk had, merkte ik dat mijn eigen idealisme mij niet meer droeg. Ik kon niet verder op pure wilskracht. Ik had eigenlijk geen andere keuze dan mijn toevlucht te zoeken tot gebed.”
Herontdekking
Wat hij vond tijdens dat eerste weekend, noemt hij zelf een herontdekking.
“Het was lang geleden dat ik nog zo expliciet iets gelovigs had gedaan,” zegt hij. “Het was alsof ik iets terugvond uit een ver persoonlijk verleden.”
Maar het bleef niet bij een warm of nostalgisch gevoel. Er kwam ook beweging. Sibrecht nam na dat weekend een concrete beslissing: hij schreef zich opnieuw in aan de universiteit, dit keer voor de lerarenopleiding geschiedenis.
“Eén van de grote vragen waarmee ik naar dat weekend was gegaan, was: wat is mijn weg op professioneel vlak? Wat moet ik eigenlijk gaan doen?”
Hij herinnert zich nog een moment op de laatste dag. Een meisje met wie hij nauwelijks gesproken had, kwam naar hem toe in een bibliotheekruimte van de abdij en zei eenvoudig: onderwijs. “Ik heb echt het gevoel dat jij iets moet doen in het onderwijs.” Voor Sibrecht kwam dat binnen als bevestiging van iets wat al in hem leefde.
“Dat was voor mij echt een vrucht van dat weekend,” zegt hij. “Een weg die ik met vertrouwen kon verdergaan.”
Gebed als anker
Wie Sibrechts verhaal hoort, merkt al snel dat gebed voor hem geen vrome bijzaak is. Het is eerder iets als een anker.
“In het gewone leven probeer ik dagelijks te bidden,” zegt hij. “Niet altijd met succes, maar het is wel een dagelijks voornemen.” Hij bidt geregeld met de getijden, leest het evangelie van de dag en gaat wekelijks naar de mis. Niet uit gewoonte alleen, maar omdat hij merkt dat het verschil maakt.
“Wanneer ik het gebed wat laat hangen, voel ik dat dat snel gevolgen heeft,” vertelt hij. “Dan ben ik sneller het noorden kwijt. Ik voel mij ook sneller overspoeld door alles wat gebeurt in de wereld. Gebed en de mis zijn voor mij wel echt een anker.”
Wat hem daarin helpt, is niet alleen structuur, maar ook de ervaring dat gebed relationeel is geworden. “Ik heb in de loop der jaren kunnen ontdekken dat gebed ook een soort relatie met God is geworden,” zegt hij. “En dat die relatie gevoed en onderhouden moet blijven.”
Opvallend is ook hoe lichamelijk en concreet hij daarover spreekt. Gebed helpt hem dingen af te geven. De psalmen geven woorden aan wat hij zelf voelt. Het zet zijn eigen leven in perspectief.
“Gelovige mensen hebben toch het grote voordeel dat ze zichzelf niet meer als middelpunt van de wereld moeten beschouwen,” zegt hij. “Dat vermindert ook de druk. Niet alles hangt van onszelf af.”
Leren onderscheiden
Wat Magis voor hem bijzonder maakt, is niet alleen dat er stilte is, maar ook dat er taal wordt gegeven aan de innerlijke bewegingen die in die stilte naar boven komen.
“De handvatten die ik vanuit de ignatiaanse spiritualiteit aangereikt kreeg, helpen mij om bewuster na te gaan welke gedachten, gevoelens of keuzes iets van vrede, vreugde of richting geven, en welke mij eerder leeg of onrustig maken.”
Hij voegt daar meteen nuance aan toe. “Dat is geen eenvoudig kompas. Ignatiaanse spiritualiteit is niet gewoon een zoektocht naar aangename gevoelens. Het gaat ook om keuzes durven maken vanuit die innerlijke bewegingen.”
Daarmee is hij naar eigen zeggen nog onderweg. “Ik voel dat ik daar nog aan het begin sta,” zegt hij. “Daarom neem ik nu meer tijd om te bidden met de Bijbel, zodat gaandeweg helder kan worden wat richting geeft.”
In zijn verhaal klinkt duidelijk door waarom deze manier van kijken hem aanspreekt. Het gaat niet alleen om rust vinden, maar om leren onderscheiden. Leren zien wat in hem tot leven brengt en wat hem eerder afsluit. Dat is voor hem geen techniek, maar een weg.
Vrijheid en structuur
Na dat eerste weekend bleef Sibrecht terugkomen naar Magis-activiteiten. Eerst aarzelend, later bewuster. Hij noemt verschillende redenen: zijn fascinatie voor de ignatiaanse spiritualiteit, zijn waardering voor de jezuïeten, de band met zijn scoutsverleden, maar vooral ook wat hij daar concreet vindt.
“Wat mij altijd aanspreekt bij Magis is het ongedwongene,” zegt hij. “Ik ervaar daar veel vrijheid. Vaak ook stilte, maar een stilte die elke deelnemer vrijlaat om zijn eigen weg te zoeken.”
Tegelijk is het voor hem geen vrijblijvende leegte. “Er is ook begeleiding en structuur. Bijvoorbeeld door te werken met zorgvuldig gekozen bijbelteksten. Daar gaan we mee aan de slag, individueel, maar ook samen.”
Die combinatie van ruimte en vorm maakt voor hem het verschil. “Daarnaast wisselen we geregeld en gestructureerd uit over de ervaringen die we opdeden in de stilte of het gebed. Het is een veilig kader om tot echte uitwisseling te komen. Dat helpt om mijn eigen ervaring te verdiepen.”
In één zin samengevat: “De combinatie van Magis spreekt mij aan: vrijheid én structuur. Ruimte én begeleiding.”
Uit de woeligheid van het hoofd
Die lijn kwam ook terug tijdens de recente Magis-retraite Even uit de ruis in Abdij Koningsoord. Voor Sibrecht was ook dat meer dan een weekend rust.
“Een retraite helpt mij om niet het noorden kwijt te raken en opnieuw aandacht te krijgen voor wat er vanbinnen leeft,” zegt hij. “Dat gebeurt niet in één keer, maar groeit stap voor stap.”
Een van de momenten die hem daar het meest bijbleven, vond plaats in een Magis Circle, een uitwisselingsgroep. Hij deelde er iets over een moeizame gebedservaring in de ochtend. Tot zijn verrassing reageerden andere deelnemers niet oppervlakkig, maar oprecht geraakt en betrokken.
“Via een van de deelnemers kreeg ik nadien ook een mooi boek mee dat echt van toepassing was op wat ik had verteld,” zegt hij. “Dat was een moment dat ik totaal niet had verwacht, en dat toch heel sterk is blijven hangen.”
Wat hij meeneemt uit zulke weekends is niet alleen een herinnering, maar ook iets duurzamers. “De directe ervaring ebt misschien snel weg door drukte en verplichtingen van alledag,” zegt hij. “Maar op de lange termijn zijn die ervaringen wezenlijk.”
Richtingaanwijzers
Als hij een vriend zou meenemen naar een Magis-activiteit, hoopt hij niet in de eerste plaats dat die meteen hetzelfde gelooft als hij. Wat hij hoopt, is misschien eenvoudiger en fundamenteler tegelijk: bewustwording.
“Dat hij zich er meer van bewust wordt dat hij een innerlijk leven heeft,” zegt hij. “Als hij dat vervolgens in verband kan brengen met gebed, met de Bijbel, met God, dan zou ik dat heel mooi vinden. Maar dat hangt af van zijn startsituatie.”
Volgens Sibrecht begint veel met die bewustwording. “Wat leeft er in mij? Welke verlangens zijn er? Welke gevoelens? Dat zegt soms meer dan je hoofd. Ze wijzen iets aan.”
Dat is misschien ook de kern van zijn eigen weg met Magis. Niet dat alle vragen verdwenen zijn, maar dat hij is beginnen luisteren naar wat er dieper in hem leeft. En dat hij daar, stap voor stap, richting in leert herkennen.
“Een Magis-weekend helpt mij om uit de woeligheid van mijn hoofd te komen,” zegt hij, “en meer aandacht te krijgen voor de andere lagen van de innerlijke mens.”
