Toen Iris zich aanmeldde voor een retraiteweekend, zat ze midden in een moeilijke periode. Haar relatie stond onder druk, en ook haar studie voelde steeds zwaarder. “Ik zocht duidelijkheid,” zegt ze. “Een beetje licht, een beetje hoop en richting.”
De stap naar een christelijke retraite zette ze aarzelend. Ze is katholiek opgevoed, maar voelde zich niet echt thuis in de kerk. “Ik dacht eerst wel: is dit echt iets voor mij? Ik wist dat het over geloof en God zou gaan en ik dacht: ik weet dat allemaal helemaal niet.” Toch ging ze. Juist omdat ze voelde dat ze tijd en rust nodig had.
Wat ze in het klooster vond, was meer dan alleen ontspanning. De stilte, de natuur, de sfeer van de plek en de afwisseling van persoonlijke tijd, gesprekken, meditaties en input brachten iets in beweging. “Het weekend heeft me heel erg geholpen om tot rust te komen en om weer extra naar mijn eigen gevoel te luisteren, omdat ik dat te lang niet goed had gedaan.”
Luisteren naar je diepe verlangens
Vooral dat werd beslissend. Tijdens de retraite merkte Iris dat haar gevoel niet zomaar iets vaags was, maar iets waar richting in zat. “Hoe volg je nou je hart, of hoe voel je nou wat je wil? Dat werd daar voor mij veel duidelijker. Het thema was ook: luisteren naar je diepe verlangens. Ik merkte dat ik dat graag wilde en had ook behoefte aan handvatten om dat meer te kunnen.”
Die ervaring van luisteren naar haar hart, werkte ook na het weekend door. Niet alleen in een fijn gevoel achteraf, maar in concrete keuzes. Kort na de retraite besloot ze te stoppen met haar opleiding in het speciaal onderwijs, iets wat ze lang had uitgesteld. “Dat was voor mij geen kleine stap. Ik maak graag af waaraan ik begin. Maar het was wel de goede keuze.”
Rust, helderheid en vertrouwen
Wat de retraite haar gaf, was niet een kant-en-klaar antwoord, maar wel rust, helderheid en vertrouwen. Vertrouwen dat ze serieuzer mocht nemen wat ze vanbinnen al voelde. “Als iets niet klopt, dan voel ik dat echt in mijn maag. Dan voelen dingen zwaarder. En anders voelt het veel lichter.”
Een jaar later keerde ze terug naar dezelfde retraite. Niet omdat haar leven opnieuw was vastgelopen, maar omdat ze wist wat die plek haar kon geven. “Vorig jaar had het me zo goed geholpen, dan ga ik dat gewoon weer doen.”
Voor Iris werd de retraite een plek waar ze stil kon worden, haar leven opnieuw kon voelen en woorden vond voor wat er diep vanbinnen al leefde. “Ik ging met een voldaan gevoel naar huis en meer handvatten om zelf de stilte en vreugde op te zoeken in het dagelijks leven.”
